NL ENG
Generale Oost - Theater & Dans productiehuis
PROGRAMME << May >>
| 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 | 07 | 08 | 09 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
De Makers
'Onze voorstelling EINDLAND kwam voort uit woede. Over de hebzucht van deze tijd, de kiloknallers'
MORE INFORMATION >>
'Actualiteit zou automatisch een rol moeten spelen in een voorstelling. Als theatermaker moet je midden in de samenleving staan'
MORE INFORMATION >>
Emke Idema
'Het stellen van de goede vraag is voor mij de belangrijkste voorwaarde om kunst te kunnen maken'MORE INFORMATION >>
Lotte Dunselman & Anna Schoen (tgECHO)
tekst Martijn Brugman
tgECHO wil theater maken over de gewone dingen waar we het elke dag over hebben, maar ook waar we liever niet aan denken. Over wat we doen en waar we alleen maar van dromen. Over verlangen, angst, kopjes koffie, liefde en lantarenpalen. Een echo van alles wat leeft en alles wat vergeten is.
ECHO
Anna: Op de Toneelschool in Arnhem is veel aandacht voor het zelf maken van theater. Daar dachten we constant over na.
Lotte: Wij vonden dat heel erg leuk.
Anna: Wij vonden elkaar ook leuk.
Lotte: Het klikte. En toen we gingen samenwerken bleek het ook een succes. We werken graag met anderen samen. We vinden het heel leuk om samen met een schrijver en een vormgever iets te creëren. Al zijn wij altijd wel het startpunt van de voorstelling en ook eindverantwoordelijk. We bedenken het concept, we stellen een team samen en gaan dan samen het stuk ontwikkelen.
GO
Lotte: Onze eerste voorstelling maakten we op de Toneelschool. We ontwikkelden hem verder bij NTGent. De tweede maakten we bij Theater Bellevue. Daarna hebben we drie stukken gemaakt voor Generale Oost.
Anna: In zomer van 2009 onder andere het stuk Gekelderd. Dat gaat over twee dikke witte engelen die vanwege het faillissement van de hemel een doorstart maken in een kelder op aarde. God is depressief en ligt onder een zonnebank.
Lotte: Het gaat over hoop en onschuld.
Anna: En geloof. Het is een echt locatiestuk. We speelden het in een monumentale kelder in Zwolle. Later hebben we het nog opgevoerd tijdens het Over het IJ Festival, in een opslagloods.
Lotte: Een soort garage.
Anna: Wel een hele grote dan. lees meer »
Seizoen 2011/2012
Lotte: We hebben verschillende opties voor wat we dit seizoen bij Generale Oost kunnen gaan doen. Het wordt hoe dan ook een zaalvoorstelling. Beeldend theater, want dat maken we eigenlijk altijd. We werken graag op locatie maar ook in de zaal.
Anna: Dan wel het liefst met een decor dat meespeelt.
Lotte: Onze voorstelling Fietsen begon op een vierkant vlak met een wirwar aan snoeren eronder, wel 200 kilo. Onder de snoeren lagen fietswrakken. Tijdens de voorstelling brak het vlak open. De snoeren vormden een soort moeras. Op het einde ontstond het beeld van een gracht in Amsterdam, met fietswrakken die uit het water staken. Het decor maakte, net als de personages, een ontwikkelen door. De personages konden zich niet ontwikkelen zonder het decor en het decor niet zonder de personages.
Droom
Anna: We dromen ervan om een grachtenpand te hebben met een eigen theaterzaal en allerlei andere ruimtes waar van alles kan. Het is een wilde fantasie. Verder heb ik zelf niet heel duidelijk een einddoel. Misschien dan dat ik altijd mooie dingen kan maken.
Lotte: Eigenlijk zitten we nu al in een hele leuke fase. We hebben nog ontzettend veel te onderzoeken.
Anna: Een vaste werkwijze hebben we niet.
Lotte: Daar blijven we ook bij.
Realiteit
Lotte: Wij gaan gewoon door en hopen dat anderen aansluiten. Dat anderen mee willen doen, willen meedenken en financieren. We zijn met ECHO ook bezig met sponsoring.
Anna: We zijn gaan praten met mensen die we kennen en geïnteresseerd zijn in wat we doen. Zij zeggen: Er is altijd geld. Zij denken anders. Dat is heel interessant.
Lotte: Het heeft een paar gesprekken geduurd om elkaar te begrijpen. Wat wij hebben is geen commercieel product. Maar voor anderen kan het wel voldoening geven om maatschappelijk iets te betekenen.
Anna: Hoe dan ook word ik later mecenas.
Ideeën
Lotte: We praten veel met elkaar. We lezen en kijken naar andere kunstvormen.
Anna: Soms komt het juist als je het niet meer ziet zitten.
Lotte: En soms komt het door er helemaal niet aan te denken.
Anna: Hoe we het eerst deden: er was een idee en dan duurde het een jaar voordat we het op poten hadden gezet. Nu gaat het sneller. We forceren meer.
Lotte: Onze voorstelling Eindland kwam voort uit woede. Over de hebzucht van deze tijd, de kiloknallers, slogans als ‘Stem met je portemonnee stem VVD’. En Anna wilde iets met teleurstelling. Dat er geen roze iPhone bestaat terwijl ze die zo graag wilt hebben.
Anna: Of dat je net een iPhone 3 hebt gekocht en dat kort daarna de iPhone 4 uitkomt en dat je dan toch minder blij bent met wat je hebt. Met schrijver Jibbe Willems erbij evalueerde het tot een theaterstuk.
Lotte: Over de vraag wat voor maatschappij jij zou willen maken. De wereld is vergaan, een apocalyptisch verhaal, dat werd Eindland.
Boek of film
Anna: De film Where the wild things are maakte veel indruk op me. Het geeft zo’n mooi beeld van de wereld van een kind. Ik werd er ook wel droevig van. Volwassenen zijn stom en star. Wat jammer dat we allemaal zo worden. Je moet haast wel anders kun je niet meedraaien in de maatschappij. Je zou raar opkijken als ik nu begin te huppelen, aan jouw spullen ga zitten en je begin te duwen. De vraag is: Hoe ver kun je gaan? Wat is normaal?
Lotte: Ik ben bezig met een boek over de Eerste Wereldoorlog. Een lange, lange weg van Sebastian Barry. Alsof je een blik in de hel werpt. Om de zin verbaas ik me om wat mensen elkaar kunnen aandoen. Hoe ze elkaar afslachten. Hoe machteloos de mens staat tegenover het systeem.
Anna: Eigenlijk is het belachelijk dat er nog steeds oorlog is.
Lotte: Waanzin. Al hebben wij het natuurlijk goed. Het is makkelijk praten.
Mooie zin
Lotte: ‘En voor ruil wens ik maar enkel vande datde me geeft van wat de oudste liefde noemt.’ Van Jibbe Willems uit Eindland.
Anna: Een mooie die ik laatst hoorde is ‘Hocus pocus pilatus pas ik wou dat alles goed was.’ Het komt uit de Kleine Zeemeermin van Oostpool.
Voorbeeld
Anna: Onder andere Ko van den Bosch. Ik vind dat hij heel mooi schrijft, zwaar maar ook humoristisch. Hij kan prachtige beelden maken. Hij vernieuwt zichzelf en is onconventioneel. Hij maakt dus heel erg mooi theater.
Lotte: Ik heb veel met mimetheater. Het is mooi als het lichaam het verhaal vertelt. We werken zelf ook heel fysiek.
www.tgecho.com « lees minder
tgECHO wil theater maken over de gewone dingen waar we het elke dag over hebben, maar ook waar we liever niet aan denken. Over wat we doen en waar we alleen maar van dromen. Over verlangen, angst, kopjes koffie, liefde en lantarenpalen. Een echo van alles wat leeft en alles wat vergeten is.
ECHO
Anna: Op de Toneelschool in Arnhem is veel aandacht voor het zelf maken van theater. Daar dachten we constant over na.
Lotte: Wij vonden dat heel erg leuk.
Anna: Wij vonden elkaar ook leuk.
Lotte: Het klikte. En toen we gingen samenwerken bleek het ook een succes. We werken graag met anderen samen. We vinden het heel leuk om samen met een schrijver en een vormgever iets te creëren. Al zijn wij altijd wel het startpunt van de voorstelling en ook eindverantwoordelijk. We bedenken het concept, we stellen een team samen en gaan dan samen het stuk ontwikkelen.
GO
Lotte: Onze eerste voorstelling maakten we op de Toneelschool. We ontwikkelden hem verder bij NTGent. De tweede maakten we bij Theater Bellevue. Daarna hebben we drie stukken gemaakt voor Generale Oost.
Anna: In zomer van 2009 onder andere het stuk Gekelderd. Dat gaat over twee dikke witte engelen die vanwege het faillissement van de hemel een doorstart maken in een kelder op aarde. God is depressief en ligt onder een zonnebank.
Lotte: Het gaat over hoop en onschuld.
Anna: En geloof. Het is een echt locatiestuk. We speelden het in een monumentale kelder in Zwolle. Later hebben we het nog opgevoerd tijdens het Over het IJ Festival, in een opslagloods.
Lotte: Een soort garage.
Anna: Wel een hele grote dan. lees meer »
Seizoen 2011/2012
Lotte: We hebben verschillende opties voor wat we dit seizoen bij Generale Oost kunnen gaan doen. Het wordt hoe dan ook een zaalvoorstelling. Beeldend theater, want dat maken we eigenlijk altijd. We werken graag op locatie maar ook in de zaal.
Anna: Dan wel het liefst met een decor dat meespeelt.
Lotte: Onze voorstelling Fietsen begon op een vierkant vlak met een wirwar aan snoeren eronder, wel 200 kilo. Onder de snoeren lagen fietswrakken. Tijdens de voorstelling brak het vlak open. De snoeren vormden een soort moeras. Op het einde ontstond het beeld van een gracht in Amsterdam, met fietswrakken die uit het water staken. Het decor maakte, net als de personages, een ontwikkelen door. De personages konden zich niet ontwikkelen zonder het decor en het decor niet zonder de personages.
Droom
Anna: We dromen ervan om een grachtenpand te hebben met een eigen theaterzaal en allerlei andere ruimtes waar van alles kan. Het is een wilde fantasie. Verder heb ik zelf niet heel duidelijk een einddoel. Misschien dan dat ik altijd mooie dingen kan maken.
Lotte: Eigenlijk zitten we nu al in een hele leuke fase. We hebben nog ontzettend veel te onderzoeken.
Anna: Een vaste werkwijze hebben we niet.
Lotte: Daar blijven we ook bij.
Realiteit
Lotte: Wij gaan gewoon door en hopen dat anderen aansluiten. Dat anderen mee willen doen, willen meedenken en financieren. We zijn met ECHO ook bezig met sponsoring.
Anna: We zijn gaan praten met mensen die we kennen en geïnteresseerd zijn in wat we doen. Zij zeggen: Er is altijd geld. Zij denken anders. Dat is heel interessant.
Lotte: Het heeft een paar gesprekken geduurd om elkaar te begrijpen. Wat wij hebben is geen commercieel product. Maar voor anderen kan het wel voldoening geven om maatschappelijk iets te betekenen.
Anna: Hoe dan ook word ik later mecenas.
Ideeën
Lotte: We praten veel met elkaar. We lezen en kijken naar andere kunstvormen.
Anna: Soms komt het juist als je het niet meer ziet zitten.
Lotte: En soms komt het door er helemaal niet aan te denken.
Anna: Hoe we het eerst deden: er was een idee en dan duurde het een jaar voordat we het op poten hadden gezet. Nu gaat het sneller. We forceren meer.
Lotte: Onze voorstelling Eindland kwam voort uit woede. Over de hebzucht van deze tijd, de kiloknallers, slogans als ‘Stem met je portemonnee stem VVD’. En Anna wilde iets met teleurstelling. Dat er geen roze iPhone bestaat terwijl ze die zo graag wilt hebben.
Anna: Of dat je net een iPhone 3 hebt gekocht en dat kort daarna de iPhone 4 uitkomt en dat je dan toch minder blij bent met wat je hebt. Met schrijver Jibbe Willems erbij evalueerde het tot een theaterstuk.
Lotte: Over de vraag wat voor maatschappij jij zou willen maken. De wereld is vergaan, een apocalyptisch verhaal, dat werd Eindland.
Boek of film
Anna: De film Where the wild things are maakte veel indruk op me. Het geeft zo’n mooi beeld van de wereld van een kind. Ik werd er ook wel droevig van. Volwassenen zijn stom en star. Wat jammer dat we allemaal zo worden. Je moet haast wel anders kun je niet meedraaien in de maatschappij. Je zou raar opkijken als ik nu begin te huppelen, aan jouw spullen ga zitten en je begin te duwen. De vraag is: Hoe ver kun je gaan? Wat is normaal?
Lotte: Ik ben bezig met een boek over de Eerste Wereldoorlog. Een lange, lange weg van Sebastian Barry. Alsof je een blik in de hel werpt. Om de zin verbaas ik me om wat mensen elkaar kunnen aandoen. Hoe ze elkaar afslachten. Hoe machteloos de mens staat tegenover het systeem.
Anna: Eigenlijk is het belachelijk dat er nog steeds oorlog is.
Lotte: Waanzin. Al hebben wij het natuurlijk goed. Het is makkelijk praten.
Mooie zin
Lotte: ‘En voor ruil wens ik maar enkel vande datde me geeft van wat de oudste liefde noemt.’ Van Jibbe Willems uit Eindland.
Anna: Een mooie die ik laatst hoorde is ‘Hocus pocus pilatus pas ik wou dat alles goed was.’ Het komt uit de Kleine Zeemeermin van Oostpool.
Voorbeeld
Anna: Onder andere Ko van den Bosch. Ik vind dat hij heel mooi schrijft, zwaar maar ook humoristisch. Hij kan prachtige beelden maken. Hij vernieuwt zichzelf en is onconventioneel. Hij maakt dus heel erg mooi theater.
Lotte: Ik heb veel met mimetheater. Het is mooi als het lichaam het verhaal vertelt. We werken zelf ook heel fysiek.
www.tgecho.com « lees minder
