Ik ben op zoek gegaan naar makers die niet mee gaan in het cynisme en de verharding die zich momenteel in onze samenleving aftekent. Ook onder theatermakers. Ik voel echt de behoefte om een ander geluid te laten horen. Iets anders dan ‘het wordt toch allemaal niets’ of ‘wij zijn overal tegen’. Ik heb dan ook gezocht naar makers die vanuit een soort van positivisme werken. Dat positivisme is eigen aan kunst. De blik moet gericht zijn op de toekomst.

Hoop
Wat de makers van 2011/2012 onderling bindt is dat ze herkenbare kunst maken. Ze delen een interesse in de menselijke maat, in de nuance. En in die nuance laten ze een glimpje hoop zien. Hoop wordt tegenwoordig al snel als soft bestempeld, maar in feite heeft hoop juist met moed te maken. De moed om tegen de stroom in te gaan. Het vraagt immers ook moed om hoopvol te zijn omdat het je kwetsbaar maakt.

We zijn in deze wereld heel erg op zoek naar hoop. Dat merk ik om mij heen maar ook als ik met deze makers praat over hun wereldbeeld, over de plek die ze innemen en waar ze voor staan. Wat deze makers willen tonen, en de hoop die daar uit spreekt, maakt mij enthousiast. Ook gezien het feit dat ze het publiek hierbij willen betrekken. Dat kan met theater en dans als in geen andere kunstdiscipline omdat het samen met het publiek op dat moment ontstaat.

Makers
Emke Idema zoekt naar de afstand tussen mensen. Ze is heel erg bezig met hoe wij gezichten herkennen. De vraag die daar onder ligt is: Wat willen we wel en niet van elkaar zien en herkennen we iets in elkaar? Lard Adrian is gefascineerd door de vrije markt economie en hoe je daar mee moet omgaan. Hij wil daar ook met mensen buiten het theater over praten. Arno Schuitemaker leest veel over hersenonderzoek en onderzoekt in hoeverre je daar met dansers en het publiek iets mee kunt. Roeland Hofman houdt zich bezig met het verlangen. Het verlangen naar een andere wereld dan waar je in leeft. Zoals in de films van Godard. Roeland situeert dat verlangen van Godard in Almere, waar hij is opgegroeid. lees meer »