Kunst
Ik zoek naar andere manieren om kunst te maken, kunst die wel performatief is. In een van mijn vorige voorstellingen ben ik in het park gaan zitten en heb ik mensen gevraagd om mij te voeren. Een performance in de openbare ruimte. Ik noem me theatermaker. Maar ik houd er van grenzen te overschrijden. Ik denk conceptueel en ga door alle vormen van kunst heen. Soms teken ik, soms werk ik met fotografie. Soms sta ik in het theater en soms erbuiten.

Kijken
Het idee voor mijn nieuwe voorstelling ontstond toen ik samen met vrienden oud en nieuw aan het vieren was op een boot. ’s Morgens bij het ontbijt ontdekte ik een tien-verschillen-plaatje op een pak hagelslag.  Ik vroeg me af of we beter zijn in het benoemen van verschillen dan van overeenkomsten, of we daar meer in worden getraind.  Als iets me intrigeert praat ik er met anderen over. Het maken van een voorstelling is dan eigenlijk nog maar een kleine stap. Ik zoek plekken op die buiten de plekken liggen waar ik normaal kom. Dat stelt me in staat te kijken als een antropoloog. Hoe gedragen mensen zich? Dat is moeilijk te zien op plekken waar je vaak komt. Ik woon in Weesp maar ik werk daar eigenlijk nooit omdat ik alles daar zo goed ken.

Doel
Het stellen van de goede vraag is voor mij de belangrijkste voorwaarde om kunst te kunnen maken. Als de vraag er eenmaal ligt komen de antwoorden en de vormen vanzelf. Ik ben een hele goede kunstenaar als ik heel goed word in het stellen van de juiste vragen. Het stellen van goede vragen is moeilijk. Het is ook een manier om je te verhouden tot de wereld.  Ik probeer me bewust te worden van de denkkaders en netwerken waar vanuit ik een vraag stel. Het stellen van een vraag zoals niemand dat eerder gedaan heeft, dat is mijn doel. De ultieme vorm van kunst is misschien wel hele goede vragen stellen.

Realiteit
Ik ben soms bang dat er met de op handen zijnde bezuinigingen op kunst straks geen ruimte meer is om goed naar de wereld te kijken. Dat alles alleen nog maar oppervlakkig kan. Dat ik constant moet zorgen dat ik in the picture sta, zodat er mensen naar mijn voorstelling komen en ik geld krijg. Idealistisch gezien vraagt de realiteit juist om verdieping.

Inspiratie
Ik studeerde Nederlands in Groningen. Ik kwam bij een groepje terecht, een collectief. Het collectief bood ruimte voor reflectie, voor een totaal eigen logica. Op de toneelacademie ben ik me daarin verder gaan verdiepen. Ik voel het als een verantwoordelijkheid om als kunstenaar te reflecteren, om kritisch langs de maatschappij te schuren. Ik wil niet met onzin aan komen. Ik voel me verwant met een aantal mensen. Paulien Oltheten bijvoorbeeld. Zij is beeldend kunstenaar. Ze werkt heel onderzoekend. Het gaat haar soms bijna meer om de gedachte van een beeld dan om de schoonheid van het beeld zelf. Ze krabbelt iets onder foto’s. Die teksten maken dat de foto’s nog interessanter worden.
Laatst zag ik op televisie Pilvi Takala  Zij onderzoekt sociale normen door met verborgen camera’s ongeschreven regels te doorbreken. Ik zag een project van haar waarin ze met een Sneeuwwitje-jurk Disneyland Parijs probeert binnen te lopen. De security houdt haar meerdere malen tegen. Deze kleren mogen niet, maar waarom het niet mag kan de security eigenlijk niet goed uitleggen. Dat vind ik interessant.

Mooiste theaterzin
Die heb ik écht niet. Ik vind het vaak heel moeilijk om goed naar theatertekst te luisteren. Als ik woorden mooi vind, vergeet ik ze wel snel. Ik kijk meer naar het concept of het idee achter de voorstelling.
 
« lees minder